Obudziłam się w poniedziałek z plamieniem/podkrwawianiem, 3/4 nocy chodziłam po domu, nie mogłam spać, miałam koszmary, byłam wykończona. Nie jestem pewna czy bardziej psychicznie czy fizycznie, ale poprostu wykończona. Wory pod oczami, szara skóra, ciężki oddech, bolesność ciała jak przy grypie, brak apetytu. Na szczęście we wtorek miałam wizytę u mojego lekarza prowadzącego, więc musiałam wytrzymać tylko jeszcze jedną dobę, żeby zobaczyć czy moja kruszyna ma się dobrze.

Mój psi psijaciel leżał rankiem ze mną na kanapie, ale mimo strachu, wiedziałam że muszę z nią wyjść. Wyjść nie tylko po to, żeby sobie pobiegała i załatwila toaletę. Musiałam wyjść z domu, odetchnąć powietrzem, uspokoić myśli, dotlenić mózg. Chodziłam po lesie, spokojnym krokiem, głaszczac brzuch i mówiąc sobie że Nasz okruszek jest silny i da radę, że jak przetrwamy do 12go tygodnia, to juz będzie łatwiej, już bedę mogła zacząć się cieszyć. Pierwsze badania prenatalne były taką magiczną datą, po której już wszystko miało być w porządku. Ryzyko utraty ciąży po 12 tygodniu znacznie maleje, tymbardziej jak wynik badań prenatalnych jest dobry. Szczerze liczyłam na to że po 5tym maja, po badaniach jak wyjdą dobrze, będzie już tylko dobrze. Bardzo na to liczyłam, niestety, za bardzo.

Przez kolejne 10 dni, po wizycie w szpitalu, ciągle ktoś mi pomagał. Mama myła okna, Pan S robił zakupy a jak już chciałam jechać sama to jechał ze mną ktoś kto dźwigał torby. Czułam się strasznie wybrakowana, przestałam być samodzielna, byłam zależna od innych. I wiem że pomoc mi, nikomu  nie sprawiała problemu, ale proszenie się ciągle kogoś o pomoc, było cieżkie. Dla mnie. Jestem wychowana na osobę bardzo samodzielną, rodzice zadbali o to żebym umiała radzić sobie sama, mam swój samochód, większość rzeczy zwiazana z domem robiłam sama, oczywiście poza typowo męskimi zadaniami, które leżą w gesti Pana S. Ale bardzo lubiłam mu pomagać, malować, składać meble, wiercić krecić śrubki etc. Poprostu  to lubię, lubiłam bardzo w sobie to że nie muszę dzwonic do niego jak przepali się żarówka albo poluzuje się uchwyt szafki, czy trzeba dolać oleju do samochodu, albo jak potrzebowałam ziemię do kwiatków, takie rzeczy mogłam zrobić sama. Nie musiał rzucać wszystkiego i jechac po 20L ziemi bo chcę przesadzic kwiatki. Wsiadałam w auto, kupowałam i przesadzałam moje roślinki. Gdy zaszłam w ciążę, gdy pojawiły się problemy, okazało się, że nie powinnam sama robić zakupów bo nie powinnam dźwigać, nie mogę umyć okien, złożyć nowej szafki rtv zanim on wróci z pracy, nawet kurier mi wrzucał do przedsionka domu paczki, albo czekały na schodach aż ktoś je wniesie. To była kolejna rzecz, która powodowała że czułam się ograniczona, wybrakowana, zależna od innych. Ale, dla Naszej kruszynki, wiedziałam, że przetrwam wszystko.

4go maja, dzień przed badaniami prenatalnymi, moja psia córka miła zabieg usunięcia narzadów rodnych. Rano ją zawieźliśmy, zrobiłam z kuzynką zakupy, po południu odebraliśmy. S miał tego dnia wolne. Znowu plamiłam, dlatego pilnowałam, żeby cały dzień nic nie dźwigać. Wieczorem znowu pojawiła się krew, spora ilość…. Kolejny raz trafiłam  na Izbę Przyjęć. Chyba tym razem już trochę chłodniej do tego podeszłam. Byłam w takim zawieszeniu, ciągle tylko czekałam na 5go maja jak na „zbawienie”. Lekarz nie potrafił zlokalizować skąd wzięło się krwawienie. Wyglądało na kolejny epizod, więc miałam wrócić do domu, leżeć i pojawić się w szpitalu, jeśliby krwawienie się pogorszyło. Tak też zrobiłam. Odpoczywałam z moją pooperacyjną psitulanką, i czekałam na kolejny dzień. Dzień badań prenatalnych.

Środa, 5ty maja, badania mieliśmy zaplanowane na rano. Pierwsze usg na które mogliśmy wejść razem, S w końcu mógł zoabczyć nasz mały skarb. Mówił że się nie stresuje, ale widziałam że był spięty. Badanie trwało około 20stu minut. Pani doktor była bardzo dokładna, Kruszyna ważyła wtedy 58 gram ❤ pieknie machała rączkami i nóżkami, serduszko biło mocno, tak jak powinno. Na podstawie pomiarów z usg, okruszek wypadł wzorowo, pobrali mi również krew, i dokładniejsze wyniki miały przyjść mailem za dwa tygodnie.

Kamień spadł mi z serca. Usłyszeć że jest wszystko idealnie było tak piekne, że nie potrafiłam się nie uśmiechać. Niestety nie obyło się bez gorszych informacji związanych ze mną. Były krwiaki, łożysko na tym etapie i przez kolejne 4 tygodnie miało zostać nisko, a rozrzedzona krew przez leki i pękające naczynka były ciągle zagrożeniem. Usłyszałam że powinnam zrezygnować nawet ze spacerów z psem. Powinnam głównie leżeć. Ale to już nie było ważne. Najważniejszy był fakt, że nasze dziecko rośnie i rozwija się książkowo.

Powiedziałam koleżanką z pracy które już się domyślały powoli, i najbliższym znajomym. Nie miałam zbyt wielu osób którym chciałam od razu mówić, ale była taka grupa osób, z którym byliśmy często w kontakcie, i przed którymi ciężko było udawać. Wróciliśmy do domu, mama czekała na nas, opiekowała się moją pooperacyjną psitulanką. Ucieszyła się oglądając zdjęcia. Wszyscy się ucieszyli, że było wszystko OK.

S. pojechał do pracy. Razem z moją chrzestną, pojechałam z psiakiem na kontrolę po operacji. Wrociłam do domu, ciocia kazała mi się od razu położyć, wypuściłam psiaka na siku przed drzwiami, i się położyłam. Przepełniało mnie szczeście, radość. W końcu były dobre wieści. W końcu miałam powód do uśmiechu.

Na kanapie leżałam może z półtorej godziny, pózniej wstałam. I wtedy to się stało.

Poczułam krew. Ale nie tak jak dzień wcześniej czy 10 dni wcześniej. Poczułam się jakbym dostała okres. Po pionizacji ciała, krew która gdzieś tam w moim wnętrzu się sączyła, poprostu wylała się ze mnie. Przerażenie, strach i wyrzuty sumienia. Po co się cieszyłam? Po co ? Żeby znowu cierpieć?

Szybki prysznic. Telefon do S,telefon do mamy, szybkie pakowanie. Ostatnia podpaska z szuflady, miałam zakodowane że muszę zatrzymać się w sklepie po paczkę, nie byłam na to przygotowana. Na nic nie byłam przygotowana.

Od wizyty serduszkowej, praktycznie ciągle plamiłam. Czy to przez krwiaki które miałam w macicy ? Nie wiadomo. Plamiłam kilka dni, pózniej przerwa, pózniej znowu plamienie. Mam wrażenie że plamienia były już tak „normalne” dla mnie, że nauczyłam się z nimi żyć. I jak po kilku dniach względnego spokoju znowu się pojawiło, nie marwiło mnie tak bardzo, dopóki nie było żywej krwi, to było akceptowalne.

Brałam końskie dawki luteiny i duphastonu. Mdłości przez które nie potrafiłam jeść, strach który był wszędzie za każdym rogiem. Piękny i cudowny okres ciąży okazał się piekłem. Dosłownie piekłem. Koszmar za koszmarem, nieprzespane noce, słabnący organizm. Dodatkowo żeby tego było mało, bliska mi osoba była już jedną nogą w zaświatach. Patrzenie jak gaśnie jej iskra, jak powoli nas zostawia dodatkowo psychicznie mnie pogrążyło. Naprawdę. I wiem, że inni mają gorzej, wiem że ludzie głodują, giną w wojnach, umierają w męczarniach. Wiem. Ale mimo wszystko, było mi strasznie ciężko, życie do tego stopnia mnie przytłoczyło, że nawet moja iskra, ktora kiedyś była bardzo wyraźna i głośna, praktycznie zgasła.

Zmieniłam się. Nie byłam już tą samą osobą.

Babcia zmarła 30.03. Wiedziała że spodziewa się prawnuka, tak przynajmniej sobie wmawiam, że mnie słyszała, że słyszała moją mamę. 30.03 z łzami wypłynęła ze mnie ostatnia emocja jaką w sobie miałam. Rzeczy których wcześniej bardzo pragnęłam typu wziąć ślub, posadzić piękne kwiaty w ogrodzie, mieć drugie dziecko, znaleźć lepszą pracę… wszystko straciło sens. Przestało mi zależeć. Zostałam inkubatorem, w którym rośnie dziecko, który podtrzymuje lekarz, maszyną bez uczuć i emocji, wypełnioną jedynie strachem.

Czułam się pusta. Stałam się aspołeczna. Jedyny spokój przynosiło mi przebywanie w samotności. To był jedyny moment kiedy byłam spokojna, kiedy nic mi nie przeszkadzało, kiedy nikt mnie nie denerwował głupimi tekstami typu: „musisz jeść” No hallo. Wiem, chciałabym, ale nie potrafię jedzenia przełknąć. Albo to było też dobre: „Ciesz się że nie wymiotujesz” Szczerze? Chyba wolałabym zwymiotować niż czuć ciągły ucisk w żołądku i puchnące jedzenie w ustach. I oczywiście kwintesencja ciążowych sentencji: „CIĄŻA TO NIE CHOROBA”, „JA W CIĄŻY TO PRACOWAŁAM DO OSTATNIEGO DNIA”

Panie i Panowie! Owacje na stojąco!

Też bym tak chciała!!!

Pracować, czuć się dobrze, jeść wszystko, nie mieć zawrotów głowy, być wulkanem pozytywnej energi i radości. Być samodzielna i samowystarczalna, radzić sobie zawsze z wszystkim. Ale nie mogłam, ani pracować, bo moja praca wymaga sporego wysilku fizycznego a musiałam się oszczędzać z powodu plamień i krwiaków, ani się cieszyć bo prawda była taka że nic nie bylo pewne, z taką ilością leków i sporym obciążeniem, ciąża mogła skończyć się każdego dnia. Jedyne co mogłam to się oszczędzać i wychodzić na spacery z psem. A to i tak jak się później okazało, było zbyt wiele.

Bez względu na to jak bardzo chciałam czuć się normalnie i być normalna – nie byłam, dalej nie jestem chociaż z dnia na dzień coraz bardziej staram się być bardziej ludzka. Bardziej uśmiechnięta, mimo że często nie jest mi do smiechu. Kiedy zmarła babcia, umarła część mnie. I mimo że wszytskim w koło mówiłam, że tak jest lepiej, że już nie cierpi etc. Wcale tak nie uważałam. Byłam zła na nią, że się poddała, że mnie zostawiła.

Były dwie emocje na jakie mnie wtedy było stać: złość i strach. Obie paraliżowały całe ciało. Nie płakałam, poza pogrzebem, nie potrafiłam płakać. I to nie dlatego że skończyły mi się łzy, nie dlatego że nosiłam pod sercem nowe życie, jak niektórzy mi w kółko powtarzali. Byłam w środku pusta. Wydmuszka. Bardzo chciałabym, żebym już nigdy w moim życiu nie była w takim stanie.

Nie sądziłam też, że jest coś co może mnie jeszcze bardziej zdołować i przybić. Ale jednak.

25go kwietnia, niedziela. Od dwóch dni czułam się gorzej. Niepokój był większy niż dotychczas. Coś było nie tak, czułam że coś sie dzieje. Dziwne jest to jak bardzo jesteśmy w stanie wyczuć, że dzieje się coś nie tak.

Jak każdego ranka, po śniadaniu poszłam z psem na spacer. Po spacerze poszłam do mamy na kawę, Pan S. Miał akurat pracującą niedzielę. Stałam w kuchni u mamy czekając aż zagotuje się woda na kawę. I wtedy to poczułam. Gorącą krew między moimi nogami. Idąc do łazienki podłoga rozmazywała mi się przed oczyma. Zdjęłam spodnie. Jasnoczerwona, żywa krew. Pamiętam że powiedziałam mamie że muszę jechać do szpitala, nigdy nie zapomnę jej przerażenia w oczach. Chciała jechać ze mną ale ja nie chciałam. Nie do końca pamiętam jak ale wróciłam do domu, wzięłam szybki prysznic, przebrałam bieliznę, ubrałam się i pojechałam samochodem do szpitala. Z drogi która trwała jakieś 10 minut pamiętam tylko łzy, i myśli o tym, czy moje dziecko jeszcze żyje. Nie pamiętam kiedy napisałam do S. Czy w domu czy w drodze? Nie pamiętam. Pamiętam krew, ciepło między nogami, strach, przerażenie, łzy.

Po przyjeździe do szpiatala musiałam przejść wstępna selekcję w związku z pandemią, ale wypisując ankietę, pielegniarka już dzwoniła do lekarza. Skierowała mnie na ginekologię, wiedziałam gdzie iść. Byłam tam przy pierwszej CB. Podeszłam pod gabinet. Usiadłam. Lekarz przyszedł prawie od razu. Młody, uśmiechnięty, spokojny. Nie będę wdawać się w szczegóły wizyty. Jedyne co było w niej najważniejsze, to to, że serce mojego okruszka biło mocno, a on fikał koziołki na ekranie usg. Dostałam leki, zakaz współżycia, chociaż o tym już wiedziałam odkąd były plamienia. Oszczędny tryb życia, nie leżący. Oszczędny. Dostałam wypis, wróciłam do domu. Zjadłam rosół. I nic wiecej z tego dnia nie pamiętam.